Gratis elektronische bibliotheek

Classics in European Languages - Nantas - Emile Zola

PRIJS: GRATIS
FORMAAT: PDF EPUB MOBI
DATUM VAN PUBLICATIE: oktober 2015
BESTANDSGROOTTE: 8,81
ISBN: 1230000735117
TAAL: NEDERLANDS
AUTEUR: Emile Zola

Veel plezier met het gratis lezen van Classics in European Languages - Nantas Emile Zola epub-boeken

Omschrijving:

Nantas bewoonde, sinds zijn aankomst te Parijs, een kamer op dederde verdieping van een huis in de rue de Lille, grenzende aan hetprachtige gebouw van baron Danvilliers, lid van den Raad van State,die het huis in weelderigen ouden stijl had doen optrekken. AlsNantas zich voorover boog, kon hij een hoekje van den tuin van ditpaleis zien. Reusachtige boomen verspreidden een aangenamen schaduwen hooger, over de groene kruinen, had hij het gezicht op de Seine,de Tuileriën, het Louvre, de reeks van kaden, een groot dakenveld enzelfs heel in de verte Père-Lachaise.'t Was een kleine zolderkamer, met een glazen pan als venster en Nantashad haar zoo eenvoudig mogelijk gemeubileerd met een bed, een tafelen een stoel. Hij had zich daar geïnstalleerd, omdat het goedkoopstehem het beste voorkwam, zoolang hij moest worstelen om een betrekkingte vinden. En toch maakte het vuile behang, de zwarte zoldering, deellende en naaktheid van dit kamertje, waar zelfs geen schoorsteenwas, geen bedroevenden indruk op hem. Sedert hij sliep in het gezichtder Tuileriën en van het Louvre, vergeleek hij zich bij een generaal,die genoodzaakt was van een eenvoudigen boerenherberg aan den weg, zijnverblijfplaats te maken, terwijl zijn troepen gelegerd zijn om de rijkeen machtige stad, die hij morgen stormenderhand hoopt in te nemen.Nantas was de zoon van een metselaar te Marseille, en was aanhet gymnasium aldaar zijn studiën begonnen, daartoe gedrevendoor de trotsche teederheid zijner moeder die een heer van hemwilde maken. Toen zijn moeder gestorven was, had Nantas echter eenbetrekking moeten aanvaarden, waar hij twaalf jaren lang een leven vanwanhopige eentonigheid had geleid. Wel twintig maal zou hij weggevluchtzijn als zijn plicht hem niet bevolen had te Marseille te blijven,tot hulp en steun van zijn vader, die door den val van een steigerinvalide was geworden. Hij moest thans in de behoeften van hun beidengeheel voorzien. Op een avond thuis komende, vond hij den metselaarechter dood, zijn nog warm pijpje naast hem liggend. Drie dagen laterverkocht hij wat er in het kleine huishouden nog van eenige waardewas en vertrok met twee honderd francs in den zak naar Parijs.Van zijn moeder had Nantas een hardnekkige zucht naar grootheid enrijkdom geërfd. Hij was een jongmensch, die spoedig tot iets beslooten zijn besluiten met ijzeren wil ten uitvoer bracht.Toen hij nog jong was, had men iets bijzonders in hem meenen tezien. Dikwijls had men gelachen als hij uitriep: ''Ik voel mij o,zoo sterk'', een uitdrukking die comisch werd als men hem aanzag hette kleine jasje uit den naad springende aan de schouders en waarvande mouwen hem tot aan de polsen reikten.Zoo zachtjes aan had hij een zekere vereering voor de kracht opgevat,slechts haar in het leven der menschen ziende, overtuigd dat desterken altijd de overwinnaars zijn. Volgens Nantas was het slechtsnoodig te willen om te kunnen; de rest was bijzaak.'s Zondags, als hij geheel alleen in de omstreken van Marseillewandelde, onder een verschroeiende zon, dan voelde hij een stroom inzich, die hem voortdurend voorwaarts joeg. Thuiskomende at hij metzijn verminkten vader wat aardappelen, zichzelf belovende later welte zorgen, dat de maatschappij, waarin hij op zijn dertigsten jaarnog niets was hem wat beters zou geven. Het was geen gewoon verlangen,dat hem bezielde, geen zucht naar laag genot, het was alleen het gevoelvan een verstand en een wil, die niet op hun plaats waren, maar bedaarden kalm de plaats zochten te bereiken, welke hun rechtens toekwam.Nauwelijks betraden zijn voeten het plaveisel van Parijs of Nantasmeende de hand maar voor 't uitstrekken te hebben om een hem waardigebetrekking te vinden. Den eersten dag reeds opende hij den strijd. Menhad hem eenige aanbevelingsbrieven mede gegeven, welke hij zichhaastte aan hun adres te bezorgen; ten overvloede klopte hij bij eenigelandslieden aan, hopende op hun hulp en steun. Een maand ging echterzonder 't geringste succes voorbij; de tijd was slecht gekozen, zeidemen, of men deed hem schoone beloften. Zijn beurs werd echter lichteren het oogenblik kwam waarop hij nog maar twintig francs bezat. Vandie twintig francs moest hij beproeven nog een heele maand te leven,van den morgen tot den avond Parijs doorkruisende, om thuis komendezonder licht naar bed te gaan, doodop van vermoeienis en met aldoorleege handen. Toch verloor hij den moed niet; het eenige gevoel datin hem opkwam, was somberen toorn. Het lot scheen hem onredelijk enonrechtvaardig toe.Op een avond kwam Nantas thuis zonder te hebben gegeten. 's Morgenshad hij zijn laatste stuk brood gebruikt. Geen geld en geen vriend omhem een dubbeltje te leenen. Het had den ganschen dag geregend, eenvan die triestige koude regens, die in Parijs zoo talrijk zijn. Eenmodderstroom ging door de straten. Tot op de huid nat was Nantas naarBercy gegaan en later naar Montmartre, waar men hem gezegd had, datbetrekkingen open waren en waarop zijn laatste hoop gevestigd was;te Bercy was de plaats echter reeds vergeven en te Montmartre had mengevonden dat hij niet netjes genoeg schreef. Daar hij zeker was dathij in de eerste de beste betrekking zijn fortuin zou maken zou hijalles hebben aangenomen. Hij vroeg niet anders dan een stuk brood,om te kunnen leven te Parijs, het terrein waarop hij steen voorsteen het gebouw zijner grootheid wilde optrekken. Van Montmartrebegaf hij zich met trage schreden naar de rue de Lille, het hart vanbitterheid vervuld. De regen had opgehouden; de haastige voorbijgangersdrongen hem bijna van 't trottoir. Eenige minuten bleef hij voor eenwisselkantoor staan, vijf francs waren misschien voldoende geweestom hem ééns tot den meester van al deze menschen te maken; van vijffrancs kon hij acht dagen leven en in acht dagen kon hij heel wattot stand brengen.Zoo droomerig zijn weg gaande, vloog een rijtuig langs hem heen enbespatte hem met modder, zoodat hij zijn gezicht moest afvegen.Toen liep hij harder, de tanden op elkaar geklemd, met een duivelschverlangen, om zich met vuistslagen op de menigte te werpen, dat zouhem eenigszins gewroken hebben op de domheid van het lot.In de rue Richelieu had een omnibus hem bijna overreden. Het middenvan de place du Caroussel bereikt hebbende, wierp hij een jaloerschenblik op de Tuileriën.Op de brug der Saints-Pères, noodzaakte een klein, welgekleed meisjehem den rechten weg te verlaten, welken hij gevolgd had met dewoeste onverzettelijkheid van een wild zwijn, dat door jachthondenwordt nagezet en dit wijken scheen hem een toppunt van vernedering:zelfs de kinderen beletten hem het voortgaan. Toen hij eindelijk zijnkamer weder opgezocht had, als een gewond dier dat zijn leger zoektom te sterven, liet hij zich verslagen en krachteloos met een doffensmak in zijn stoel vallen. Hij bekeek zijn versleten broek en zijngescheurde schoenen, waar het slijk uitdroop.Ja, nu was 't gedaan, onherroepelijk! Hij vroeg zich af op welkewijze hij zich zou dooden. In zijn trots meende hij dat zijn doodeen straf was voor Parijs. Inwendig sterk te zijn en geen menschte vinden die dat vermoedt, niemand die u het eerste tientje geeft,waaraan gij zoozeer behoefte hebt. Dat scheen hem eene bespottelijkeonbillijkheid en zijn gansche wezen kwam er tegen in verzet. Als zijnblikken echter op zijn onnutte armen vielen, kwam een gevoel vanspijt in hem op. Voor niets zou hij teruggedeinsd zijn, niets warehem te zwaar geweest; een wereld zou hij hebben opgetild aan zijnpink.... hij, die daar zat, teruggekropen in zijn hoek, tot onmachtgedoemd, op zijn klauwen knagende als een leeuw in zijn kooi. Weldrawerd hij kalmer en begon hij den dood grootsch te vinden. Toen hijnog klein was, had men hem de geschiedenis van een uitvinder verteld,die een wondermachine had samengesteld en haar eens met hamerslagenvernietigde, omdat de menschen er te onverschillig voor waren. Welnu,hij was die man, hij droeg in zich om een nieuwe kracht, een machinevan verstand en wilskracht, en hij zou die machine vernietigen doorzijn hersenen uiteen te doen spatten op de straatsteenen.De zon ging onder achter de hooge boomen van het prachtige huis vanDanvilliers, een herfstzon, wier gouden stralen de gele blaadjes alsvlammetjes deed flikkeren. Nantas stond op, aangetrokken tot dezenafscheidsgroet der zon. Hij ging sterven en voelde een behoefte inzich ontwaken naar licht. Een oogenblik boog hij zich voorover. Bijden draai van een laan, achter het dichte groen, had hij wel eenseen jong, blond meisje bemerkt, slank en statig, trotsch als eenprinses. Hij was niet romantisch; de tijd was voor hem voorbij,waarin jonge mannen in hun zolderkamertje droomen van ri

...ijs, een kamer op dederde verdieping van een huis in de rue de ... Download PDF Classics in European Languages - De strijd ... ... ... Classics in European Languages - Robur de Veroveraar (geïllustreerd) EBOOK Tooltip Ebooks kunnen worden gelezen op uw computer en op daarvoor geschikte e-readers. ... Classics in European Languages - Nantas (0) 0,97. Jules Verne; Classics in European Languages - Het loterijbriefje (geïllustreerd) (0) Classics in European Languages - Mathias Sandorf (geïllustreerd). Drie weken na de schrikkelijke gebeurtenissen, welke wij in ... bol.com | Classics in European Languages - Nantas (ebook ... ... . Drie weken na de schrikkelijke gebeurtenissen, welke wij in het vorige deel... Nantas. Nantas, een sterke, wilskrachtige en tomeloos ambitieuze jongeman van eenvoudige komaf, verlaat Marseille en gaat naar Parijs met de droom om... Omschrijving Classics in European Languages - Het Stoomhuis (geïllustreerd) 'Eene belooning van duizend gulden aan hem, die dood of levend een. der oude hoofden van den opstand der Sipayers uitlevert, gezien in. het presidentschap van Bombay, den nabob [1] Dandou-Pant, meer bekend. Omschrij...